Documentation/Calc Functions/ROMAN/nl

Functienaam:
ROMEINS

Categorie:
Tekst

Samenvatting:
Converteert een decimaal getal naar zijn equivalent Romeins cijfer.

Syntaxis:
ROMEINS(Getal[; Modus])

Retourneert:
Retourneert een tekenreeks in hoofdletters die een Romeins cijfer is dat gelijk is aan het opgegeven decimale getal.

Argumenten:
Getal is een geheel getal in het bereik 0 ≤ n ≤ 3999 of een verwijzing naar een cel die die waarde bevat, het decimale getal dat moet worden geconverteerd.

Modus is een geheel getal in het bereik 0 ≤ m ≤ 4 of een verwijzing naar een cel die die waarde bevat, die het niveau van vereenvoudiging of beknoptheid bepaalt dat bij de conversie wordt gebruikt. De werking van deze parameter wordt verder beschreven in de sectie hieronder. Indien weggelaten, wordt de standaardwaarde 0 aangenomen.


 * Als Getal of Modus niet-numeriek is, dan retourneert ROMEINS als fout #WAARDE!.
 * Als Getal of Modus een niet-gehele waarde is, dan kapt ROMEINS deze af tot een geheel getal.
 * Als, na afkapping of Getal of Modus buiten het gespecificeerde bereik valt, rtourneert ROMEINS als fout Ongeldig argument (Fout:502).
 * Als, na afknotting, Getal gelijk is aan 0, dan retourneert ROMEINS de lege tekenreeks voor elke geldige waarde van Modus.

Aanvullende details:
De volgende tabel bevat de tekens die worden gebruikt om Romeinse cijfers te vormen en de bijbehorende waarden.

Wikipedia's Romeinse cijfers pagina bevat algemene informatie over Romeinse cijfers. Dit artikel beschrijft een "standaardvorm" voor Romeinse cijfers die een "subtractieve notatie" bevat, waarin een getal kan worden afgetrokken door een letter met een lagere waarde voor een letter met een hogere waarde te plaatsen (bijvoorbeeld 4 wordt normaal weergegeven als IV). Binnen de standaardvorm zijn de enige geldige opties voor subtractieve notatie echter IV (4), IX (9), XL (40), XC (90), CD (400) en CM (900). De belangrijkste beperkingen voor subtractieve notatie in de standaardvorm zijn daarom als volgt samengevat:


 * 1) Alleen I, X en C worden gebruikt als de letters met een lagere waarde in subtractieve notatie; L en V zijn uitgesloten.
 * 2) De letter met een lagere waarde in subtractieve notatie mag slechts 1/5e of 1/10e zijn van de waarde van de hogere letter. IV en IX zijn bijvoorbeeld toegestaan, maar IL, IC, ID en IM zijn niet geldig.

De standaardnotatie wordt "klassiek" genoemd in ODF 1.2 en komt overeen met een waarde van 0 voor het argument Modus van ROMEINS. Toenemende waarden van Modus komen overeen met een grotere versoepeling van de twee bovenstaande beperkingen totdat Modus gelijk is aan 4, ROMAN zal zo min mogelijk Romeinse cijfers produceren - dit wordt 'vereenvoudigd' genoemd in ODF 1.2. De volgende voorbeelden laten zien hoe het Romeinse cijfer voor de waarde 999 verandert afhankelijk van de waarde die is geselecteerd voor Modus.
 * Modus = 0, ROMEINS retourneert CMXCIX (900 + 90 + 9).
 * Modus = 1, ROMEINS geeft als resultaat LMVLIV (950 + 45 + 4). Merk op dat L en V worden gebruikt in de subtractieve notatie voor dit voorbeeld.
 * Modus = 2, ROMEINS geeft XMIX terug (990 + 9). Merk op dat de verhouding tussen de letters met een lagere en hogere waarde in de subtractieve notatie voor dit voorbeeld is versoepeld.
 * Modus = 3, ROMEINS retourneert VMIV (995 + 4).
 * Modus = 4, ROMEINS retourneert IM (999). Zo min mogelijk tekens.

De waarde 999 is een extreem voorbeeld omdat de uitvoer voor elke mogelijke waarde van Modus anders is; er zijn andere waarden waarvoor de uitvoer niet verandert omdat Modus varieert.

Gerelateerde LibreOffice-functies:
ARABISCH

ODF standaard:
Section 6.19.17, part 2

Gelijkwaardige Excel-functies:
ROMEINS